سلام بر تمام عاشقان
سلام بر هستی
سلام بر تمام زجر کشیده ها...
سلام بر تمام کسانی که له شان کردن
سلام بر تمام کسانی که آه شان جز خدا کسی نداره ...
سلام بر غرور های اگد مال شده...
سلام بر محبت های بی جواب...
سلام بر مادران تنها...
سلام بر کسانی که با پوست و گوشتشان و تا اعماق وجودشان و با تمام ذره ذره سلولهایشان معنای لگدمال شدن و معنای زشت دروغ و بهتان رو چشیدند...
سلام بر تمام عاشقان تنها...
و سلام بر صبر کنندگان..
سلام دوست خوبم
سلام خانم گل...
سلام گاتاها
سلام سمانه
سلام همه دخترای ایران
تو دختر همه ایرانی
سلام بر همه مادران
تو مادر همه فرشته کوچولوهایی
هنوزم باورم نمیشه که.....
..........
می دانم
می دانم...
شعرای معینو دوست داری...
واسه تو جمع کردمشان ...
متن شعرهای معین:
دیوونه
تو دیوونه رفتی یه شب بی نشونه
تو خواستی که قلبم پریشون بمونه
واست گریه من دیگه بی امونه
دل از درد عشقت یه دریای خونه
می خواهم با تو باشم هنوز عاشقونه
ولی نازنینم چگونه چگونه ، چگونه چگونه
من از سبزه سبزم، ولی خسته خسته
من از شهر عشقم ولی دل شکسته
می گفتم یه ابری ، یه همرنگ بارون
یه بارون رحمت ، واسه سبزه زارون
می خواستم بگم من که عاشق ترینم
تو فرصت ندادی تو فرصت ندادی
حقیقت چه تلخه، چه تلخه شکستن
حقیقت همینه، که رفتی تو بی من
سفره عشق
دو تا چشمام همه جا،دنبال تو می گرده
با نبودنت دلم ،با غصه هات سر کرده
شب و روز در پی تو،من همه جا گشتم
یکی گفت غصه نخور،اون داره بر می گرده
زندگی با عشق تو رنگ دیگه داشت برام
رفتی و بدون تو پخش شده روز و شبهام
دل من با هیچ کسی نمو تونست خو بگیره
شب و روز منتظره چشم به راهت مونده نگام
کسی مثل تو نشد،کسی مثل تو نبود
همش از خدا می خواهم که بیایی زود زود
کاش میشد دوباره باز همو پیدا بکنیم
کاش میشد سفره عشقمونو با همدیگه وا بکنیم
کاشکی این شهر غریب صدای آشنا بیاد
دل من هوا تو کرده فقط هم تو رو می خواهد
نمیشه باور من
پیش تو روسیاهم،تو بگذر از گناهم
ندامت و تو دیدی،تو عالم نگاهم
تو خواستی من نخواستم،با هم باشن دلامون
نشستی من نشستم،به پای لحظه هامون
تو بودی من نبودم،دیوونه مثل مجنون
تو موندی من نموندم،به پای عهد و پیمون
نمیشه باورمن کنار من نشستی
کسی که می پرستم،تو بودی و تو هستی
نمیشه باور من،هنوز به پام نشستی
چشمات و رو بدیها،تو عاشقونه بستی
نمیشه باور من،که با تو من چه کردم
کی داشت خبر که یک روز،پیش تو بر می گردم
شب رویایی
ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر تو هم سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادی ام،بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستی ام زآلودگیها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای مرا با شور شعر آمیخته
این همه آتش به شعرم ریخته
چون تب عشقم چنین افروختی
لاجرم شعرم به آتش سوختی
ای دو چشمانت چمن زاران من
تا دو چشمت خورده بر چشمان من
بیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم
با تو
به دیدارم بیا ماه در اومد
چراغ روشن راه ور اومد
اگر شب شده مهتاب توی راهه
نشون ما دو تا فانوس راهه
بذار بخنده چشمات به نگاهم
کتاب عاشقی توی نگامه
عزیز من چشم انتظارم نزار
بیا و زندگی رو با خود بیار
با تو نفس کشیدم و دوست دارم
همیشه با تو بودن و دوست دارم
بیا که بسته پر پرواز من
دوباره پر گشودن و دوست دارم
بسته دیگه مردم از این یس کسی
اینهمه تنهایی و دلواپسی
دل واسه دیدار تو پر می زنه
کاشکی بدونی که ندارم کسی
عطر موهات
عزیز من قسم مگر،که مرگ من تو را دگر،ز قلب من جدا کند
فدای چشم مست تو،اگر براه عشق تو،خدا مرا گدا کند
ای نفسهای تو عاشق،ای تو خوب موندنی
زنده ام با نفس تو،تو همیشه با منی
مثل شبنم رو پر گل،منو با خودت نگهدار
سینتو گهواره ای کن،برای این تن تب دار
یاس عاشقی رو بردن،منو از خودم جدا کن
امان
امان امان از دل من، از این دل غافل من
اگر تو ناجی نبودی، دلم میشد مشکل من
دلم یه همزبون می خواهد، تنم یه سایبون می خواهد
تو دنیای نامهربون، یه یار مهربون می خواهد
تو ناجی من شدی باز، رسیدی در اوج نیاز
شدی برام مثل یه بت، خدای عشق بنده نواز
پیش از اینا چه بین جمع چه تنها
قشنگ نبود دنیا به چشمم اینجا
تو اومدی دنیامو زیبا کردی
مثل یه آرزو یه خواب، یه رویا
اشکامو پاک کردی به روی گونه
به بر کشیدی منو عاشقونه
فرشته نجات من شدی تو
عشقت واسم هدیه آسمونه
گذشته ها
مخور غم گذشته، گذشته ها گذشته
هرگز به غصه خوردن، گذشته بر نگشته
به فکر آینده باش، دلشاد و سرزنده باش
به انتظار طلعت، خورشید تابنده باش
عمر کمه صفا کن، رنج و غمو رها کن
اگه نباشه دریا، به قطره اکتفا کن
عمر کمه صفا کن، گذشته رو رها کن
اگه نباشه دریا، به قطره اکتفا کن
قسمت تو همین بوده که بر سرت گذشته
نکن گلایه از فلک، این کار سرنوشته
عمر گران می گذرد خواهی نخواهی
سعی بران کن نرود رو به تباهی
مطلب دل را طلب از سوی خدا کن
زان که بود رحمت او لا یتناهی
لحظه ها
لحظه ها رو با تو بودن، در نگاه تو شکفتن
حس عشق و در تو دیدن، مثل رویای تو خوابه
با تو رفتن با تو موندن، مثل قصه تو رو خوندن
تا همیشه تو رو خواستن، مثل تشنگی آبه
اگه چشمهات منو می خواست، تو نگاه تو می مردم
اگه دستهات مال من بود، جون به دستهات می سپردم
اگه اسممو می خوندی، دیگه از یاد نمی بردم
اگه با من تو می موندی، غم دنیا رو می بردم
بی تو اما سر سپردن، بی تو و عشق تو بودن
تو غبار جاده موندن، بی تو خوب من محاله
بی تو حتی زنده بودن، بی هدف نفس کشیدن
تا ابد تو رو ندیدن، واسه من رنج و عزابه
توی آسمون عشقم غیر تو پرنده ای نیست
روی خاموشی لبهام جز تو اسم دیگه ای نیست
توی قلب من عزیزم هیچ کسی جایی نداره
دل عاشقم به جز تو هیچ کسی رو دوست نداره
قسم نخور
قسم نخور به جونم، که بی قسم می دونم
نور ستاره تو، رفته از آسمونم
چشمهام اشکی نداره، به پای تو بباره
یک قلب پاره پاره، قسم خوردن نداره
نگینی بودی بر انگشتر من
امیدی در دل عاشق تر من
تو که آتش زدی بر هستی من
به باد دادی چرا خاکستر من
تو که با قلب عاشق می پریدی
شکستی پس چرا بال و پر من
چرا می خواهی قسم های دروغین
بشه یکبار دیگر باور من
تو دنیایی که آوار محبت، با دستهای تو ریخته بر سر من
چرا می خواهی بدونم با یک حس حقیقی هستی یار و یاور من
تو که بیگانه بودی با سپیدی، تو که دلبستگی هامو ندیدی
در این بازار داغ ناامیدی، تو رو باور کنم با چه امیدی
یاد تو
بگو چه بی تابم من، امید بر بادم من
یه دنیا فریادم من
تو رو که می بینم، عاشق و دیوونه ام
تو با اون چشم سیاهت، خواب نگاهت، خونه دلم رو ویرون می کنی
تو با موهای پریشون و رها، منو سرگشته و حیرون می کنی
باز دلم اسیر عشق تو شد، عمر من همه به پای تو شد
یاد تو همه تو خاطر من، تا ابد همیشه خاطره شد
بیا هنوز عشقت توی قلبمه، تو رو که می بینم، قلبم می زنه
اینو بدون نیاز من به عشق تو، تا آخر دنیا تو وجودمه
تو ای ترانه من، همه بهانه من
تو در سکوت دلم، تو داد عشق منی
تو در نهایت من، ندای باغ روی
تو در سکوت دلم، تو داد عشق منی
تو با خنده های شیرین لبهات، منو سرگشته و حیرون می کنی
تو با اون کرشکه و ناز و ادا، مثل جادو منو افسون می کنی
شبهای رفتن تو
شبهای رفتن تو، شبهای بی ستاره است
ببین که خاطراتم، بی تو چه پاره پاره است
با هر نفس تو سینه، بغض تو توگلومه
با هر کی هر جا باشم، عکس تو روبرومه
آخ چقدر تنگه دلم، برای اون شبهامون
کاشکی اون عشق بشینه، دوباره تو دلهامون
چی میشه برگردی بازهم، به روزهای گذشته
هوای پاییزی چرا، تو عشق ما نشسته
سپردی عهدمونو، به دست باد و بارون
منو زدی به طوفان، خودت گرفتی آروم
قهر تو راهمو بسته، غم دلمو شکسته
تو این صدای خسته، یاد تو پینه بسته
غم دلمو شکسته
غروب باز دوباره، شب توی انتظاره
ابر تو نگاهم نشسته، خیال گریه داره
اسم تو فریادمه، درد تو صدام ترانه است
خنده آینه تلخ و، بی تو پر از بهانه است
ظالم
قدتم مثل دو تا چشم سیاهته
ظلم عالم توی اون برق نگاهته
آخه ظالم زیر پاتم یه نگاه کن
تا ببینی چه دلهایی زیر پاته
دل من هر جا که تو باشی باهاته
عاشقی دیوونه چشم سیاهته
پا بزار روی چشمهامتا ببینی
فرشی از عشق و محبت زیر پاته
چشمهای تو چه ردیفه، تو نگاهت چه دل فریبه
اما حرفهای قشنگت، یه سرابه یه فریبه
باورم کن، باورم کن، ای تو شکوه، باور من
ای همیشگی ترینم، ای تو عشق آخر من
من می خواهم که عاشقونه، با تو باشم تا همیشه
سایه عشق تو باشه تا قیامت بر سر من
فراموشم نکن
هنوزم عاشق ترینم، ای تو تنها باور من
به غیر از با تو بودن، نیست هوایی بر سر من
هنوز عطر تو مونده، در فضای خانه من
هنوزم بیقراره، این دل دیوونه من
فراموشم نکن، فراموشم نکن
تویی تنها دلیل من، به یاد من باش، فراموشم نکن
من تشنه محبت، دردآشنای هجرت
دلم به این جدایی، هرگز نکرده عادت
ناکامی از تولد، همزاد بخت من بود
ندارم از تو شکوه، این سرنوشت من بود
بی تو حدیث عشق و، دیگر باور ندارم
جز با تو بودن، آرزویی در سر ندارم
می پیچه عطر خاطرت در خلوت شبهای من
تکرار اسم قشنگت شده عادت لبهای من
قصر آرزوها
با هم عشقو شناختیم، دل به همدیگه باختیم
که قصر آرزوهامونو، با همدیگه شاختیم
من آن باده پرستم که از عشق تو مستم
امید و آرزوهامو به چشمون تو بستم
منو رها کن از من، بیگانه از خویشم کن
در هوای عشقت، عاشق تر از پیشم کن
بزار به شوق روی تو زندگی آغاز کنم
زمزمه های عاشقی با دل خود ساز کنم
مرغک دلشکسته ام، دست نوازشی بکش
که در هوای عشق تو هوایی پرواز کنم
سر به سر اومد شرمنده تو، گل متحیر از خنده تو
حرفهات چنین، مثل قند و عسل، شعر و غزل وار
سر به سر اومد شرمنده تو، گل متحیر از خنده تو
بگو همیشه تو مال منی، جان و تن این بار
آلبوم پنجره
دعا
خودش می دونه داره ، هر کسی آرزویی
این باشه آرزومون ، نریزه آبرویی
با هم بیاییم دعا کنیم ،خدامونو صدا کنیم
که آسمون بباره ، فراوونی بیاره
ازش بخوایم برامون ، سنگ تموم بزاره
راههای بسته واشه ، هیچکی غریب نباشه
صورت و شکل هیچ کس مردم فریب نباشه
شفا بده مریض و خط بزنه ستیز و
رو هیچ دیوار و بومی نخونه جغد شومی
دعا کنیم رها شن ، اونا که توی بندن
از بس نباشه نا اهل زندونارو ببندن
سیاه و سپید یه رنگ بشه
زشتی هامون قشنگ بشه
کویرا آباد بشن ، اسیرا آزاد بشن
خواب گل
باز کن پنجره را و به مهتاب بگو
صفحه ذهن کبوتر آبیست ، خواب گل مهتابیست
باز کن چشمت راتا که گل باز شود
قصه زندگی آغاز شود
تا که از پنجره چشمانت،عشق آغاز شود
تا دلم باز شود
دلم اینجا تنگ است،دلم اینجا سرد است
فصلها بی معنی،آسمان بی رنگ است
سرده سرد است اینجا،باز کن پنجره را
باز کن چشمت را،گرم کن جان مرا
ای همیشه آبی،ای همیشه دریا
ای تمام خورشید،ای همیشه گرما
سرده سرد است اینجا،باز کن پنجره را
ای همیشه روشن،باز کن چشم مرا
آلبوم تولد عشق
میلاد
برای روز میلاد تن من، نمی خواهد پیرهن شادی بپوشی
به رسم عادت دیرینه حتی، برایم جام سر مستی بنوشی
برای روز میلادم اگر تو، به فکر هدیه ای ارزنده هستی
منو با خود ببر تا اوج خواستن، بگو با من که با من زنده هستی
که من بی تو نه آغازم نه پایان، تویی آغاز روز بودن من
نزار پایان این احساس شیرین، بشه بی تو غم فرسودن من
نمی خواهم از گلهای سرخ و آبی، برایم تاج خوشبختی بیاری
به ارزشهای ایثار محبت، به پایم اشک خوشحالی بیاری
بزار از داغی دستهای تنهات، بگیره هرم گرما بر سر من
بزار با تو بسوزه جسم خسته ام، ببینی آتش و خاکستر من
تو ای تنها نیاز زنده بودن، بکش دست نوازش بر سر من
به تن کن پیرهنی رنگ محبت، اگر خواستی بیایی دیدن من
حلقه طلایی
یه حلقه طلایی اسمتو روش نوشتم
می خواهم بیام دستت کنم بیای تو سرنوشتم
دو تا دل از جواهر،می خواهم برات بیارم
که بندازم به گردنت همیشه یادگارم
می گیره دل بهونه،می یام به سوی خونه ات
اگه کسی نبینه،می گم شدم دیوونه ات
میدونی توی دنیا، به غیر تو ندارم
اگه بخوای دلم رو به زیر پات می زارم
نمی دونی دلی که بیقراره
اگه بگی بله چه حالی داره
برات لباسی از حریر می یارم
نگینش از ماه پولک از ستاره
خدا کنه تا جون درام باشی گل بهارم
یه روز نیاد به من بگی دیگه دوستت ندارم
بریز به روی شونه هات، زلفات و دسته دسته
می خواهم که تاج مروارید، روی موهات بزارم
تمنا
هر کس به تمنای کسی غرق نیاز است
هر کس به سوی قبله خود رو به نماز است
هر کس به زبان دل خویش زمزمه ساز است
با عشق در آمیخته در راز و نیاز است
ای جان من تو، جانان من تو
در مذهب عشق، ایمان من تو
پیداست که کوتاه شود با رفتن جانم
این دست تمنا که به سوی تو دراز است
هر که در عشق تو گم شد، از تو پیدا می شود
قطره ناقابل دل، از تو دریا می شود
دستی که به درگاه خدا، بسته پل عشق
کوتاه نبینم که این، قصه دراز است
خاصیت عشق می جوشد از تو
دل رنگ آتش می پوید از تو
هر گوشه این خاک که دلسوخته ای است
از دولت عشق تو در میکده باز است
دیگر چه می خواهی
من که عمرم را به پایت ریختم، زندگیها را به پایت ریختم
ای تو دیروز منو امروز من، من که فردا را به پایت ریختم
دیگر چه می خواهی دیگر چه می خواهی
من که با خوب و بد تو ساختم، آبرویم را به خاک انداختم
در سفر تا هفت شهر عشق تو، من که مرزی تا جنون نشناختم
دیگر چه می خواهی دیگر چه می خواهی
من که همچون بت پرستیدم تو را، هر کجا رفتم فقط دیدم تو را
با تمام گریه هام از دست تو، می شکستم بغض و خندیدم تو را
پس چرا آزردنم را دوست داری،حسرت و غم خوردنم را دوست داری
مثل من هرگز کسی عاشق نبوده، سوختن از عشق را لایق نبوده
از تو ام بر آتش و خاموشم از تو، تا نگویی در وفا صادق نبوده
هر چه می سوزم تو می گویی کم است، قصه ام ورد تمام عالم است
هر چه را می خواستی، از من به دست آورده ای
مرگ غرورم بس نبود، که قصد جانم کرده ای
من که دنیا را به پایت ریختم، زندگیها را به پایت ریختم
دیگر چه می خواهی دیگر چه می خواهی
پرواز
بدون تو چه پروازی، چه احساسی چه آوازی
تویی که از صدای من، شراب کهنه می سازی
بیا خوبم که می دانم، در این بازی نمی بازی
نیاز و تو خودم کشتم، که هرگز تا نشه پشتم
زدم بر چهره ام سیلی که هرگز وا نشه مشتم
من آن خنجر به پهلویم،که دردم را نمی گویم
به زیر ضربه های غم، نیفتد خم به ابرویم
مرا گر اینگونه خواهی دلت را آشیانم کن
من آن نشکستنی هستم بیا و امتحانم کن
غرور ای ناجی حرمت تو با من پا به پایی کن
به هنگام سقوط من، تو در من خودنمایی کن
من آن خورشید زر پوشم، که با ظلمت نم یجوشم
به جز آغوش دریاها، نم یگیرم در آغوشم
من آن دیوانه پر بارم، که در خودواژه ها دارم
درون دشت اندیشه، به غیر از گل نمی کارم
من آن ابر بهارانم، که از خاشاک بی زارم
به جز بر چهره گلها، نمی گریم نمی بارم
دل
این پدر سوخته دل، این پدر سوخته دل
این پدر سوخته عاشق بی تاب دله
این که می گیره ز من شب همه شب خواب دله
مست می ناب دله، اونی که میشه آب دله
یا میگه بمون بمون، یا که برو یا که بیا
من یه فرمانبر بیچاره ارباب دله
تار و پود من و این ناله و فریاد و فغان
تن من ساز پر از قصه و مضراب دله
این که بی صبر و قراره، همه شب تا به سحر
خلق عالم در خوابند و بی خواب دله
تو ز من غافلی و روی نیازم همه تو
تو نماز منی و گوشه محراب دل
با من باش
گلکم نازکم، گله کم کن، کمکم کن کمکم
چونکه از همیشه دیوونه ترم با من باش
چونکه آبروی عشق و می خرم با من باش
چونکه بد جوری سزاوار توام با من باش
حالا که حوصله ات و سر می برم با من باش
باش تا بهتر و بهتر باشم
باش تا از این همه سر باشم
باش تا هق هق من بند بیاد
باش که چشم من آفتاب می خواد
بابا
چشمات و وا کن و ببین، ببین که بابا اومده
بابا با یه عروسک، خوشگل و زیبا اومده
چشمات و تو چشم بابا،یه بار باز و بسته کن
نظر به حال دل این، عاشق دلشکسته کن
چه شبهایی به شوق تو، اومدم و خواب بودی
تو دستهای عاشق من، همیشه کمیاب بودی
اینها همش تقصیر ماست، تو که گناهی نداری
به جز به آغوش پدر، به جایی راهی نداری
کبوتر دو برجم،الهی که فدان بشم
نزار که بیچاره اون، گریه بی صدات بشم
من واسه تو دلواپسم، تو واسه عروسکها
من واسه تو می میرم و، تو واسه بازیچه ها
دلشادم از شادی تو، سر مستم از خنده تو
اما ته دل نگران، برای آینده تو
آلبوم پرواز
بهانه
ای تو بهانه، واسه موندن، ای نهایت رسیدن
ای تو خود لحظه بودن، تو طلوع صبح و خورشید و دمیدن
ای همه خوبی، همه پاکی، تو کلام آخر من
ای تو پر از وسوسه عشق، تو شدی تمامی زندگی من
اسم تو هر چی که میگم، همه تکرار تو حرفهای دل من
چشم تو هر جا که میرم، جاریه تو چشمهای منتظر من
تو رو اون لحظه که دیدم، به بهانه هام رسیدم
از تو تصویری کشیدم، که اونو هیچ جا ندیدم
تو از نگاهت شناختم، قصه از عشق تو ساختم
تو رو از خودت گرفتم، با تو یک خاطره ساختم
دنیای منی
می خواهم ازت دور شم اما نمیشه
مثل تو مغرور شم اما نمیشه
هزار هزارون بار دل و شکستی
می خواهم که رنجور شم اما نمیشه
دوستت دارم، تویی بال وپرم
دنیای منی، ای تاج سرم، دردت به سرم
تا دنیا دنیاست تو مال منی، تو سرنوشت هام دنبال منی
به باغ و بستان من گل نمی خواهم، تو بهار هر سال منی
اگه هر لحظه با من قهر کنی، زندگی رو به کام من تلخ کنی
اگه با بهانه های جور واجور، منو رسوا توی این شهر کنی
دل پر از غصه و غم نمیشه، عشق من ذره ای کم نمیشه
من فدای قهر و آشتی هاتم، به خدا دوستت دارم همیشه
دنیای منی
می خواهم ازت دور شم اما نمیشه
مثل تو مغرور شم اما نمیشه
هزار هزارون بار دل و شکستی
می خواهم که رنجور شم اما نمیشه
دوستت دارم، تویی بال وپرم
دنیای منی، ای تاج سرم، دردت به سرم
تا دنیا دنیاست تو مال منی، تو سرنوشت هام دنبال منی
به باغ و بستان من گل نمی خواهم، تو بهار هر سال منی
اگه هر لحظه با من قهر کنی، زندگی رو به کام من تلخ کنی
اگه با بهانه های جور واجور، منو رسوا توی این شهر کنی
دل پر از غصه و غم نمیشه، عشق من ذره ای کم نمیشه
من فدای قهر و آشتی هاتم، به خدا دوستت دارم همیشه
عطش
این چه عشقی است، چه عشقی است، که در دل دارم
من از این دل، از این دل، چه حاصل دارم
می گریزی ز منو در طلبت، باز هم، باز هم، کوشش باطل دارم
باز لبهای عطش کرده من، عشق سوزان تو را می جوید
می تپد قلبمو با هرتپشی،قصه عشق تو را می گوید
بخت اگر از تو جدایم کرده، می گشایم گره از بخت چه باک
ترسم این عشق سرانجام مرا، بکشد تا به سرا پرده خاک
رویا
من از این دنیا چی می خواهم، دو تا صندلی چوبی
که منو تو رو بشونه، واسه گفتن خوبی
من از این دنیا چی می خواهم، یه وجب زمین خاکی
همون قدر که یک اتاقک، بشه خونه خیالی
من از این دنیا چی می خواهم، یه جعبه مداد رنگی
بکشم رو تن دنیا، رنگ خوبی و قنشگی
آدمک های دست و دلباز، از تو قلک طاقچه
بردارند بذر محبت، واسه بارداری باغچه
من از این دنیا چی می خواهم، دو تا بال برای پرواز
برم تا روز تولد، برسم به فصل آغز
برم پیش بچه هایی، که یه لقمه نون ندارند
که یه شب با یک دل سیر، چشماشون رو هم بزارند
بگم که غصه ها سر اومد، گریه بس که بهتر اومد، گریه بس که بهتر اومد
چراغ خونه
نور و چراغ خونه این دل دیوونه تویی
ماه تویی، مهر تویی، عزیز در دونه تویی
اومدی شبهای عمرم و چراغونی کنی
خوش قدم تو هر قدم، غمها مو قربونی کنی
ستاره خونه ام شدی، تو وصله جونم شدی
واسه شبهای زندگی ستاره درمونم شدی
چشم و دل حریصم از دیدم تو سیر نمیشه
راز و رمز عشق تو، هیچ جوری تعبیر نمیشه
دعای خیر مو می خواهم، سرمه چشمونت کنم
از هر چی چشم بد که هست، یه جوری پنهونت کنم
اومدی
اومدی که عشق و با تو بشناسم، دنیای شور و نشاط و بشناسم
اومدی که زیر سایه تو من، چشمه آب و حیات و بشناسم
تو خوبی، تو ماهی ، فدات بشم الهی الهی الهی
واسه من تو دنیا، تو تنها تکیه گاهی، امیدی پناهی
چو نسیم نوبهاران، به نوازش گلستان اومدی
مثل یک بارون رحمت، به نجات سبزه زاران اومدی
تو همون فرشته ای که روز و شب لحظه شماری کردم
واسه دلداری دادن، به من زار و پریشون اومدی
شب بی ستاره بودم، تو همان خورشیدی که به من تابیدی
در هوای چاره بودم، گنج خوشبختی رو تو به من بخشیدی
خوب من
خوب من
زندگی با تو چقدر قشنگه، خوب من
آسمون عشق چه آبی رنگه
سر بزار آروم به روی شونم شیرینم
وقتی که خسته از این زمونم
ای غم عشق تو چاره من
بودنت عمر دوباره من
توی این شبهای بی ستاره
چشمهای قشنگ تو ستاره من
خوبه من، ای طبیب مهربون دل بیمار من
مال من، چشم تو چراغ روشن به شب تار من
راه من، وقتی که پر از بهونه ام، تویی غمخوار من
الهه ناز
باز، ای الهه ناز، با دل من بساز
کین غم جانگداز، برود ز ببرم
گر
دل من نیاسود، از گناه تو بود
بیا تا ز سر، گنهت گذرم
باز
می کنم دست یاری به سویت دراز
بیا تا غم خود را با راز و نیاز، ز خاطر ببرم
گر
نکند تیر خشمت دلم را هدف
به خدا همچون مرغ پر شور و شرر، به سویت بپرم
آنکه او ز غمت دل بندد چون من کیست
ناز تو بیش از این بهر چیست
تو الهه نازی در بزمم بنشین
من تو را وفا دارم، بیا که جز این، نباشد هنرم
این همه بی وفایی ندارد ثمر
به خدا اگر از من نگیری خبر، نیابی اثرم
آلبوم یکی را دوست می دارم
یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند
نگاهش می کنم، شاید بخواند از نگاه من، که او را دوست دارم
ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند(وای)
به برگ گل نوشتم من، که او را دوست می دارم
ولی افسوس، او گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند
صبا را دیدم و گفتم صبا، دستم به دامانت
بگو از من به دلدارم، تو را من دوست می دارم
ولی ناگه ز ابر تیره برقی جست و روی ماه تابان را بپوشانید
من به خاکسترنشینی، عادت دیرینه دارم
سینه مالامال درد، اما دلی بی کینه دارم
پاکبازم من ولی، در آرزوی عشق بازی
مثل هر جنبنده ای، من هم دلی در سینه دارم
من عاشق عاشق شدنم من عاشق عاشق شدنم
در کدامین مکتب و مذهب، جرم است پاکبازی
در جهان، صدها هزاران پاکباز، هر سینه دارد
کار هر کس نیست مکتب داری این پاکبازان
هدیه از سلطان عشق، بر هر دو پایم پینه دارم
من از بیراهه های هله بر می گردم و آواز شب دارم
هزار و یک شب دیگر، نگفته زیر لب دارم
مثال کوره می سوزد تنم ازعشق، امید طرب دارم
حدیث تازه ای از عشق مردان حرب دارم
من عاشق عاشق شدنم
من عاشق عاشق شدنم
راز
چشمهای تو نور کوچه باغ روزه
چشمهای من ظلمت شب نیازه
با هم دیگه راز و نیازی داشتیم
حکایت دور و درازی داشتیم
اما پس از اون آشنایی
آن همدلی آن هم زبانی
از گرد راه اومد جدایی
رفتی و چشم برام گذاشتی
تو این قفس تنهام گذاشتی
حالا نمی دونم کجایی
کاشکی یکی بود، ما رو با هم آشتی می داد
کاشکی چشمهامون باز تو چشم هم می افتاد
امروز اگه تاریک و خاموش و سیاهه
فردا که شد دنیا پر از خورشید و ماهه
جدایی
محض رضای خدا، به من بگو بی وفا
بعد یه عمر آشنایی، چرا گشتی جدا
گفتی تا روز پیری تا وقتی که بمیری
تا دنیا دنیا باشف، پیشم می مونی و نمی ری
بگو با که هستی، حالا کی رو می پرستی
دستهای گرمت و گذاشتی تو چه دستی
تو تاریکی شبهای منه زار
بگو شمع شب افروز که هستی
یاد تو
بی تو ای روشنگر شبهای من
بوسه می زد، نامه بر لبهای من
در بلور اشک من یاد تو بود
در سکوت سینه فریاد تو بود
محفل سرخ شفق، رنگ تو داشت
پرده های ساز آهنگ تو داشت
تو شادی گذشتمی، بخت سعید رفتمی
تو هیاهوی غریب، بهونه قشنگمی
گفتی نگو دوستت دارم، حرفتو باور ندارم
اشتباه می کنی بازم
دوستت دارم قد خدا، قد تموم قصه ها
تو رو قسم به عشقمون، یه شب دیگه پیشم بمون
چرا تو باور نداری، حرف دل عاشقمو
چرا تو تنها میزاری، دستهای سرد خستمو
بیا که با صدای تو، مهر سکوت و میشکنم
هزار هزارشعر و غزل، نخونده فریاد می زنم
کوچه
امشب ای سرو من در کنار کیستی
دوش بودی یار من، امروز یار کیستی
برده ای صبر و قرار از من، رفتی از نظر
ای قرار جان و دل صبر و قرار کیستی
امشب سر هر کوچه، دنبال تو می گردم
هر رهگذری گوید، من عاشق و ولگردم
از رهگذران پرسم من جا و مکان تو
بر هر رهگذری گویم، من نام نشان تو
گر می شنوی صوتم، آواز به این جایم
تا پر بکشم سویت، من واده و شیدایم
من دور تو می گردم
من دور تو می گردم
در مسجد و میخانه من نام تو را گویم
در کعبه و بتخانه من باز تو را جویم
طناز
طناز من ای ناز من ای ، ناز
ناز من ای ناز
باز از تو میگم تو شعر و آواز
تو شعر و آواز
باز هم با هم می خندیم، باز با هم می رقصیم
اما نه به این ساز
این زندگی این جور نمی مونه
عشق من ازم دور نمی مونه
صاحب داره دنیا همه کاراش
هیچ جوری که ماجور نمی مونه
دنیام که به تاریکی شبهاست
تو چشمهای من اشک یه دریاست
از اونچه منو زنده میزاری
عشق تو عزیز و عشق فرداست
گفتم که خدا عزیز ترینه
نازش بکشید که نازنینه
باز رد میشه ابر پاره پاره
مهتاب میاد و ماه و ستاره
ای دل بلا
آزاد بودم من، گرفتارم تو کردی
مفتون مه رویان عیارم تو کردی
من اهل بودم، رندان می خوارم تو کردی
با می فروشان این چنین یارم تو کردی
ای دل بلا ای دل بلا ای دل بلایی
ای دل سزاواری که دایم مبتلایی
از مای آخر خسمه جان ما چرایی
دیوانه جان آخر چه این کارم کجایی
روزم سیه، حالم تبه، کردی تو کردی
ای دل بسوزی هر گنه کدی تو کردی
تا چند می سوزی دلا خود را و ما را
ما هیچ، رحمی کن به خود آخر خدا را
تا چند خواهی عشق درد بی دوا را
تا کی جان باید خریدن این بها را
مجنون شوی دیوانه ام کردی تو کردی
از خود مرا بیگانه ام کردی تو کردی
آخر دلا تا کی غم بیهوده خوردم
ما را به این میخانه هان، میخانه بردم
بیا دستم بگیر
من از خورشید عشق تو جوونم
من از تو و تو رو از خودم می دونم
بزار بتابه خورشیدت به جونم
بمون ای خود من تا من بمونم
ببین آوای سبز گریه هامو
تویی فقط که می شنوی صدامو
تویی تنها که با من همزبونی
تویی که مثل زندگی می مونی
دلم تنگه نخون آواز رفتن
مثل مرگه برام از تو گذشتن
بیا دستم بگیر افتادم از پا
نزار جون بسپرم اینگونه تنها
تو که نیستی غم چشمهام یه دنیاست
دلم سیاه تر از تموم شبهاست
بیا بشکن طلسم این شبهارو
بیا نابود کن این سایه هارو
بازم از دست میرم چاره ای کن
بگو باشم فقط اشاره ای کن
یاد تو
بی تو ای روشنگر شبهای من
بوسه می زد، نامه بر لبهای من
در بلور اشک من یاد تو بود
در سکوت سینه فریاد تو بود
محفل سرخ شفق، رنگ تو داشت
پرده های ساز آهنگ تو داشت
تو شادی گذشتمی، بخت سعید رفتمی
تو هیاهوی غریب، بهونه قشنگمی
گفتی نگو دوستت دارم، حرفتو باور ندارم
اشتباه می کنی بازم
دوستت دارم قد خدا، قد تموم قصه ها
تو رو قسم به عشقمون، یه شب دیگه پیشم بمون
چرا تو باور نداری، حرف دل عاشقمو
چرا تو تنها میزاری، دستهای سرد خستمو
بیا که با صدای تو، مهر سکوت و میشکنم
هزار هزارشعر و غزل، نخونده فریاد می زنم
کوچه
امشب ای سرو من در کنار کیستی
دوش بودی یار من، امروز یار کیستی
برده ای صبر و قرار از من، رفتی از نظر
ای قرار جان و دل صبر و قرار کیستی
امشب سر هر کوچه، دنبال تو می گردم
هر رهگذری گوید، من عاشق و ولگردم
از رهگذران پرسم من جا و مکان تو
بر هر رهگذری گویم، من نام نشان تو
گر می شنوی صوتم، آواز به این جایم
تا پر بکشم سویت، من واده و شیدایم
من دور تو می گردم
من دور تو می گردم
در مسجد و میخانه من نام تو را گویم
در کعبه و بتخانه من باز تو را جویم